Recensie: De 100 – Kass Morgan (De 100 #1)

de-100.jpgOorspronkelijke titel: The 100
Titel: De 100
Serie: De 100 (#1)
Auteur: Kass Morgan
Vertaald door: Merel Leene
Genre: Young Adult, Science Fiction, Science Fiction > Dystopia
Gepubliceerd: 18 februari 2014 (NL), 3 september 2013 (VS)
Uitgeverij: Blossom Books (NL), Little, Brown and Company (VS)
Pagina’s: 293
Bindwijze: Paperback
Prijs: €10

Door een kernramp is de aarde onleefbaar geworden. De mensheid heeft zichzelf weten te redden en leeft nu in een ruimteschip dat rond de aarde zweeft. 

Niemand weet wanneer (of zelfs maar of) de aarde weer leefbaar zal worden. Maar door de groeiende populatie en het opraken van de voorraden, moet er een beslissing genomen worden voordat het te laat is…
De oplossing lijkt onmenselijk: 100 jeugdgevangenen worden naar de aarde gestuurd om deze te verkennen. Na een angstaanjagende crash zetten de jongeren na honderden jaren de eerste stappen op de planeet die ze alleen vanuit de ruimte hebben gezien en kennen van oude verhalen. Samen moeten ze proberen te overleven, maar wie kan je vertrouwen als je weet dat al je lotgenoten hier zitten omdat ze een crimineel verleden hebben?

De De 100-serie staat al een tijdje op mijn TBR. Toen ik De 100 afgelopen januari in Scheltema tegenkwam, kon ik het dan ook niet laten liggen. Ik wilde het al een paar maanden lezen, maar kwam er niet aan toe. Begin juni had ik er echter wel zin in en pakte ik het op. Er kwamen wat boeken tussendoor, maar nu heb ik het toch eindelijk uitgelezen. 

Mijn beoordeling: 4/5* of 8,5/10

Door een kernramp is de aarde compleet verwoest. De mensheid is gevlucht en leeft al honderden jaren in een kolonie dat in de ruimte zweeft. Maar ondertussen raken de voorraden op en wonen er heel veel mensen in de kolonie. Bijna te veel. Om te kunnen overleven zullen ze terug moeten naar de aarde. Maar is de aarde wel veilig? Om daarachter te komen worden honderd jongeren naar de aarde gestuurd. Het zijn stuk voor stuk criminelen. Ze proberen te overleven op aarde, maar is iedereen wel te vertrouwen?

Het verhaal klonk heel spannend en ik had er veel goede dingen over gehoord van Celine, dus begon ik vol goede moed met lezen. Het begin vond ik erg leuk. Het verhaal was spannend en er kwamen veel vragen in me op. Ik bleef doorlezen, omdat ik antwoorden wilde hebben op alle vragen die in mijn hoofd rondspookten.

Echter bleven alle vragen lange tijd onbeantwoord. Iedereen deed zijn ding en voor mijn gevoel gebeurde er niet veel in tweederde van het verhaal. Ik kwam in het begin dan ook lastig in het verhaal. Ik wilde de vragen die ik had beantwoord hebben, dus ik bleef doorlezen, maar ik vond het verhaal niet heel bijzonder.

Je leest De 100 vanuit meerdere perspectieven. Je leest vanuit het perspectief van Glass, Clarke, Bellamy en Wells. Doordat het verhaal in de derde persoon is geschreven, hoefde ik niet terug te bladeren om te kijken uit wiens perspectief ik nu las. Het was voor mij voor het grootste deel ook duidelijk wie wie was in het verhaal, aangezien het verhaal van iedereen anders is. 

De 100 (1).JPG

Hoewel hun verhalen totaal niet op elkaar lijken, haalde ik Glass en Clarke toch de hele tijd door elkaar. Ik wist hun namen en ik wist tijdens het lezen uit wiens oogpunt ik las, maar ik dacht voortdurend dat Glass’ verhaal bij Clarke hoorde en Clarkes verhaal bij Glass. Op een gegeven moment had ik hier minder last van, maar vooral in het begin van het verhaal was het nogal irritant.

Ik vond het wel erg leuk dat er tussen het verhaal door een soort flashbacks worden gegeven. Dan lees je een stuk van het leven van voor Clarke, Bellamy, Wells en Glass naar aarde werden gestuurd. Dit waren denk ik mijn favoriete delen van het verhaal. Het was interessant om erachter te komen wat de achtergronden van deze vier jongeren waren en waarom ze nou eigenlijk in detentie zaten. 

Vanaf ongeveer pagina 200 begon het verhaal spannender te worden. Er gebeurde op een gegeven moment meer en ik kreeg eindelijk antwoorden op een heleboel van mijn vragen. Er gebeurden ook een aantal dingen die ik totaal niet had zien aankomen! En het einde is mega-spannend. Ik kan niet wachten tot ik begin in Dag 21!

Het begin van De 100 vond ik vrij saai, waardoor ik wat lastig in het verhaal kwam. Rond tweederde van het verhaal begonnen er meerdere dingen te gebeuren en werd het verhaal spannender. Ik vond het erg fijn om te lezen vanuit de derde persoon, omdat hierdoor duidelijk is uit welk perspectief ik lees. Wel haalde ik de verhalen van Clarke en Glass steeds door elkaar, wat nogal irritant was. De flashbacks waren mijn favoriete deel van het boek; langzaam komen de puzzelstukjes samen en kom je erachter waarom iedereen in detentie zat. Ik kan niet wachten om te beginnen in het vervolg op De 100, Dag 21!

Lees jij wel eens science fiction?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s