Recensie: De Labyrintrenner – James Dashner (De Labyrintrenner #1)

WAARSCHUWING! De onderstaande recensie bevat kleine spoilers voor De Labyrintrenner!

labyrintrenner-2-e1559223360459.jpgOorspronkelijke titel: The Maze Runner
Titel:
De Labyrintrenner
Serie: De Labyrintrenner (#1)
Auteur: James Dashner
Vertaald door: Rogier van Kappel
Genre: Young Adult, Science Fiction > Dystopia, Science Fiction
Gepubliceerd: 28 augustus 2014 (NL), 6 oktober 2009 (VS)
Uitgeverij: Uitgeverij Q (nu Uitgeverij Volt) (NL), Delacorte Press (VS)
Pagina’s: 382
Bindwijze: Luisterboek
Prijs: €15,-

Nadat zijn geheugen is gewist, wordt Thomas wakker in een grote open ruimte met gigantische muren eromheen. De jongens die er al wonen hebben geen idee wat ze er doen of waar ze vandaan komen. Als Thomas beseft dat ze gevangen zitten in een labyrint, sluit hij zich aan bij de Renners. Overdag proberen de Renners een uitgang te vinden, maar ‘s nachts is het levensgevaarlijk buiten de muren en wacht onherroepelijk de dood. Thomas zet alles op het spel om uit het labyrint te ontsnappen, en om het ijzingwekkende geheim dat schuil gaat achter hun lot te ontrafelen.

Een paar jaar geleden zag ik de eerste twee films in de Labyrintrenner-serie. Ik vond de films erg leuk en wilde de boeken lezen. Daarom leende ik begin vorig jaar het ebook van De Labyrintrenner. Ik kwam er echter niet aan toe om het boek uit te lezen. Toen ik begon met het luisteren van luisterboeken, zag ik dat het luisterboek op de Luisterbieb stond. Ik begon met luisteren en het duurde even, maar na een aantal weken las ik het uit. Of ik het net zo leuk vond als de films, lees je hier.

Mijn beoordeling: 2,5/5* of 5/10

Thomas wordt opeens wakker in een box. Hij herinnert zich niks meer. Helemaal niks. Hij komt terecht in een ruimte dat omringd is met muren. De jongens die er wonen hebben geen idee waarom ze daar zijn en wie ze daar heeft gestopt. Het enige wat ze weten, is dat ze midden in een labyrint gevangen zitten. De Renners zoeken overdag naar een uitweg, maar ‘s nachts is het levensgevaarlijk. Thomas wil niets liever dan een Renner worden en doet alles wat er nodig is om een uitgang te vinden.

Tijdens het lezen kreeg ik spijt dat ik de film heb gekeken voor ik het boek ben gelezen. De Labyrintrenner was voor mij namelijk erg voorspelbaar. Ik wist dankzij de film (of niet) wat er ging gebeuren, dus de dingen die voelden alsof ze verrassend moeten zijn, vond ik helemaal niet verrassend.

Ik luisterde naar het luisterboek van De Labyrintrenner en vond de stem van de verteller erg prettig. De verteller articuleerde duidelijk en ik kon de emotie horen in zijn stem, wat ik fijn vind als ik een luisterboek luister.  

Helaas was de schrijfstijl van James Dashner niet helemaal mijn ding. Er waren een aantal metaforen die ik niet mooi vond en hij herhaalde veel dingen. Er werd bijvoorbeeld iets gezegd en een paar regels later werd exact hetzelfde gezegd, al dan niet verpakt in andere woorden. Dit irriteerde mij tijdens het lezen. Als ik een boek lees, hoef ik geen herhaling. Als ik iets één keer lees, onthoud ik het lang genoeg om de rest van de dialoog te begrijpen en hoeft het dus niet duizend keer herhaald te worden.

LAbyrintrenner (1)

Daarnaast kwam het boek traag op gang. Het duurde heel lang voordat Thomas helemaal was ingewijd in de Laar en hij eindelijk zijn plek had gevonden tussen de jongens.
Toen het boek eenmaal op gang was gekomen, werd het echter wel spannend. Een aantal hoofdstukken eindigden met cliffhangers, waardoor je door wilde blijven lezen.   

Echter irriteerde ik me enorm aan het hoofdpersonage: Thomas. Toen hij net in de Laar was, zeurde hij non-stop over dat hij een Renner wilde worden en dat “dat is waar hij hoort”. Toen hij eindelijk een Renner was geworden, begon hij te klagen dat hij naar huis wilde en dat iedereen de zoektocht maar moet opgeven; ze hebben na jaren zoeken immers nog geen uitgang gevonden (*eye roll*).

Daarnaast vond ik het idee van de ‘Uitverkorenen’ geen fijn concept. Normaal gesproken heb ik er niet zo veel problemen mee, maar dit boek wilde voor mijn gevoel wel erg duidelijk maken dat Thomas en Teresa de enigen zijn die de uitgang van het Labyrint kunnen vinden. Het feit dat ze de enige in de Laar waren die een soort onderlinge connectie hadden, hielp ook niet mee.  

Ik denk niet dat ik de serie verder ga lezen; ik vond de hoofdpersonages erg irritant.

De Labyrintrenner kwam wat traag op gang en was daarnaast voorspelbaar, al kon dat zijn omdat ik de film heb gezien voor ik het boek las. Toch waren een aantal delen in het boek erg spannend. De clliffhangers aan het einde van de hoofdstukken, zorgen ervoor dat ik door bleef luisteren. Hoewel ik de stem van de verteller prettig vond om naar te luisteren, was de schrijfstijl niet mijn ding. Ik denk niet dat ik de serie verder ga lezen, aangezien ik de hoofdpersonages en de schrijfstijl niet leuk vond.

Heb jij De Labyrintrenner-trilogie gelezen? Zo ja, wat vond je ervan?

2 comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s