Recensie: Vrees Me – Tahereh Mafi (Touching Juliette #1)

vrees-me-1.jpeg

 

Oorspronkelijke titel: Shatter Me
Titel: Vrees Me
Serie: Touching Juliette (#1)
Auteur: Tahereh Mafi
Vertaald door: Merel Leene
Genre: Young Adult, Science Fiction > Dystopia, Romance, Fantasy
Gepubliceerd: 17 september 2012 (NL), 15 november 2011 (VS)
Uitgeverij: Blossom Books (NL), HarperCollins (VS)
Pagina’s: 262
Bindwijze: Ebook
Prijs: €9,99

Ik ben een monster  Ik heb een gave

‘Je kunt me niet aanraken,’
fluister ik.
Ik lieg,
hij kan me aanraken,
maar dat zal ik nooit vertellen.
Raak me alsjeblieft aan,
is wat ik wil zeggen.
Er gebeuren dingen als mensen me aanraken.
Vreemde dingen.
Slechte dingen.
Dode dingen.

Niemand weet waarom de aanraking van Juliette dodelijk is, maar Het Herstel heeft grootse plannen met haar. Ze willen haar gebruiken als wapen in hun strijd voor een alleenheerschappij.
Maar Juliette heeft haar eigen plannen.
Ze vindt voor het eerst in haar leven de kracht om terug te vechten, en om aan een toekomst te denken met de jongen van wie ze dacht dat ze hem voor altijd kwijt was.

Mijn beoordeling: 3/5* of 6,5/10

Celine is een grote fan van Vrees Me en heeft me het aangeraden. Sindsdien staat het op mijn TBR, zij het niet enorm hoog. Toen een van deurtjes van de Hebban Adventskalender Vrees Me verborgen hield, downloadde ik het ebook en begon ik verwachtingsvol te lezen.

De wereld is veranderd. Mensen zijn wanhopig, er is geen eten, het landschap is kaal en verwoest en er leven bijna geen dieren meer. Het Herstel heeft beloofd alles beter te maken.
Juliette zit al bijna een jaar weggestopt in een gesticht. Ze heeft al meer dan 200 dagen met niemand gesproken. Mensen zijn bang voor haar, voor haar handen. Haar ouders haatten haar en hebben haar laten meenemen door het Herstel. Maar alles verandert als Juliette opeens een celgenoot krijgt. Ze ontdekt dat het Herstel plannen met haar heeft. Plannen die haar niet bepaald aanstaan.

Het eerste wat me opviel tijdens het lezen was de bijzondere schrijfstijl van Tahereh. Ze gebruikt veel metaforen en doorgestreepte zinnen. Heel veel metaforen. In het begin van het verhaal vond ik dit wel wat hebben. De doorgestreepte zinnen laten zien hoe onzeker Juliette over zichzelf is en de metaforen geven een aparte kijk op het verhaal. Langzamerhand begon het echter flink irritant te worden. De doorgestreepte zinnen bleven maar komen en de logica in de metaforen was ver te zoeken. Gelukkig werd dit tegen het einde van het boek wat minder.

Ik ben geen fan van Tahereh Mafi’s schrijfstijl.

Wat ik erg leuk vind aan het boek, is dat het op de lange termijn niet voorspelbaar is. Naast dat het verhaal heel anders is dan ik had verwacht, zag ik veel dingen niet aankomen. Wel had ik af en toe dat ik op de korte termijn voorspelde wat er aan de hand was, maar gelukkig niet vaak.

Ik stoorde me in het begin van het boek wel aan de eindeloze discussie tussen Warner en Juliette. De dialogen die door die discussie ontstaan komen eens in de vijf pagina’s voor en zijn ook nog eens heel kinderachtig. Ze doen me een beetje denken aan welles-nietes-discussies die wij vroeger altijd hadden op het schoolplein.

Doordat je het hele boek leest vanuit het oogpunt van Juliette en ze dingen op een wat aparte manier omschrijft, leer je Juliette goed kennen. Haar personage krijgt dan ook veel diepgang. Ook Warner is een complexer personage dan je eerst denkt. De enige personages die ik vrij plat vond, waren Adam en zijn broertje, James. Adam stond overal maar en zei af en toe slimme dingen, maar vind ik lastig de doorgronden en James was overal bij, maar heeft geen speciale eigenschappen.

vrees me (2)

Hoewel ik niet wist wat ik moest verwachten van Vrees Me, had ik wel verwacht dat er veel spanning in voor zou komen. Helaas was de spanning de eerste honderd bladzijden van het boek ver te zoeken. Het voelde toen meer aan als een romance, wat ik jammer vond. Dit zorgde er ook voor dat ik erg lastig door het begin van het boek kwam; er was niet echt iets dat me door liet lezen.

Gelukkig heb ik wel doorgelezen, want de laatste helft van het boek was toch nog spannend. De onthulling tegen het einde van het boek had ik niet zien aankomen en ik ben dan ook erg benieuwd naar Breek Me.  

Ondanks dat ik geen fan ben van de schrijfstijl van Tahereh Mafi, vond ik Vrees Me over het algemeen een leuk boek. Het was onvoorspelbaar en het einde had ik dan ook niet aan zien komen. Juliettes verhaal is interessant en leuk, mits je van de manier van schrijven houdt. 

Wat vind jij van de schrijfstijl van Tahereh Mafi?

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s