Recensie: In het Spoor van de Eclips – Bronagh Curran

in-het-spoor-van-de-eclips.jpg

Oorspronkelijke titel: The Path of Totality
Titel: In het Spoor van de Eclips
Auteur: Bronagh Curran
Vertaald door: Esther Ottens
Genre: Young Adult, Contemporary
Gepubliceerd: 1 maart 2016 (NL), 2015 (Ierland)
Uitgeverij: Gottmer (NL), Zelf uitgegeven (Ierland)
Pagina’s: 256
Bindwijze: Paperback
Prijs: €17,99

21 augustus 2017 – Een totale zonsverduistering trekt over de Verenigde Staten. Zo’n zeldzame, magische eclips hult alles in een diepe duisternis en kan je hele leven op z’n kop zetten. Ook als je Nat Dobbs bent.
De 15-jarige Nat is altijd de pispaal. Hij doet wel zijn best om erbij te horen, maar de laatste keer dat hij dat probeerde, eindigde hij met zijn onderbroek op zijn enkels – op de lokale televisie.

De 65-jarige sterrenkundige Milo Quincy ziet Nat niet zoals anderen hem zien. Quincy luistert tenminste naar hem. De ongeneeslijk zieke Quincy zou graag nog één keer in zijn leven een eclips willen zien en Nat besluit met hem mee te gaan. Tot Nats grote vreugde stemt de mooie, stoere Celeste ermee in om hun chauffeur te zijn. Dat is het begin van een gedenkwaardige roadtrip, en van een bijzondere vriendschap.

Mijn beoordeling: 4,5/5* of 9/10

Op Goodreads zag ik een tijd geleden dat Celine haar want-to-read-lijst had aangevuld met In het Spoor van de Eclips. Het verhaal klonk interessant en ik voegde het ook toe. In september was ik op het Boekenfestijn in Utrecht en kwam ik het tegen. Ik nam het mee en twee maanden later las ik het. Wat ik ervan vond, lees je hier.

Nathaniel Dobbs is een probleemjongen. Hoe erg hij zijn best ook doet, hij hoort er nooit bij. Als hij een domme stunt uithaalt in zijn zoveelste poging erbij te horen, is de maat voor zijn ouders vol: ze gaan verhuizen. Alweer. Op zijn nieuwe school krijgt Nat de kans om een van de populaire jongens te worden en die grijpt hij met beide handen aan. Dit brengt hem in contact met de oude sterrenkundige Milo Quincy, of Pedo Quincy, zoals hij in dit dorp bekend staat. Hij wil nog een laatste keer een eclips zien en Nat besluit hem mee te nemen op roadtrip naar een volledige zonsverduistering.

Het boek begon niet zoals ik had verwacht. Nat deed iets wat ik nogal kinderachtig vind voor een vijftienjarige en in plaats van het over te laten waaien, wilden zijn ouders per se naar een ander dorp verhuizen. Ze wilden ook weer niet te ver weg gaan wonen, want dan zouden Nats broer en vader te ver van hun school en werk wonen.

Daarnaast vind ik de manier waarop Nat werd behandeld door zijn vader nogal extreem. Ten eerste snap ik niet waarom Nats broer Gunner zoveel beter is dan Nat volgens zijn vader. En ten tweede vind ik het nogal ver gaan om je kind zo te haten dat je geen aandacht aan hem besteed. Nats vader had geen idee wat er in Nats hoofd omging en had geen tijd om Nat ook maar een blik waardig te keuren, maar voor zijn geliefde auto’s had hij genoeg tijd. Het ergste vind ik nog wel dat Nats moeder het ziet en pikt van haar man.

in het spoor van de eclips_2

Gelukkig werd het verhaal leuker naarmate ik verder kwam in het boek. Het duurde wat langer dan ik had verwacht voor Quincy en Nat bevriend raakten en ook daadwerkelijk op roadtrip gingen, maar dat stoorde met niet per se. Het eerste deel van het boek draaide voor mij vooral om het leren kennen van Nat en Quincy en het ontstaan en ontwikkelen van hun vriendschap. De focus lag op de personages en nog niet zo zeer op het verhaal en de roadtrip.

Gek genoeg werden de eindeloze gesprekken tussen Quincy en Nat niet vervelend of saai. Het deed me denken aan de serie The Crown; er gebeurt eigenlijk vrij weinig in het verhaal, maar Bronagh Curran weet het zo te schrijven dat je door wil blijven lezen, omdat je wilt weten wat er verder gaat gebeuren met Nat en Milo.

Wel vond ik de roadtrip wat kort duren. Naar mijn idee werkte het verhaal naar de eclips toe, maar het uiteindelijke moment dat de eclips bezig was duurde kort. Ook de roadtrip besloeg maar een kwart van het boek, terwijl de flaptekst je doet denken dat dit een grote rol speelt in het verhaal.   

“‘Ben je bang?’
‘Niet voor de dood, nee.’
‘Waarvoor dan?’
‘Voor het leven als ik niet meer wíl leven, en dat ik daar dan niets aan kan doen.’”
– Bronagh Curran, In het Spoor van de Eclips

Een groot pluspunt was voor mij dat het verhaal onvoorspelbaar was. Natuurlijk, als je de flaptekst hebt gelezen, weet je al in grote lijnen wat er gaat gebeuren in het begin van het verhaal, maar Bronagh weet je te verrassen in de rest van het boek. Ik heb tijdens het lezen een paar keer met grote ogen van verbazing naar de tekst zitten kijken. Het einde van de roadtrip had ik al helemaal niet zien aankomen.

In het Spoor van de Eclips is een mooi boek waarin de personages te ruimte krijgen zich te ontwikkelen, zonder dat het vervelend wordt. Het is een enorm schattig, onvoorspelbaar verhaal. Een aanrader als je van contemporary houdt. Als je echter niet zo’n fan bent van comtemporary, zou ik dit boek links laten liggen.

Heb jij In het Spoor van de Eclips gelezen? Zo ja, wat vond je ervan?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s