Recensie: L.A. Candy – Lauren Conrad (L.A. Candy #1)

la-candy.jpg

 

Oorspronkelijke titel: L.A. Candy
Titel: L.A. Candy
Auteur: Lauren Conrad
Serie: L.A. Candy (#1)
Vertaald door: Merel Leene
Genre: Young Adult, Womens Fiction > Chicklit, Fiction, Comtemporary
Gepubliceerd: 1 januari 2009 (VS)
Uitgeverij: Blossom Books (NL), HarperCollins (VS)
Pagina’s: 267
Bindwijze: Paperback
Prijs: €10,95

Op het Boekenfestijn vond ik L.A. Candy en aangezien ik de vervolgserie graag wilde lezen en dit verhaal me wel leuk klonk, nam ik het mee. Afgelopen november las ik het uit en ik was verrast. Helaas was dit niet zo aangenaam…

In Los Angeles draait het leven om zien en gezien worden. De stad heeft alles: een bruisend nachtleven, hippe designerwinkels, mooie mannen… Jane Roberts en haar beste vriendin Scarlett, nog geen twee weken geleden verhuisd naar L.A., kunnen hun geluk niet op wanneer een tv-producer hen vraagt voor zijn nieuwe realityshow, L.A. Candy. Ja, natuurlijk doen ze mee! Een nieuw chic appartement, gratis designerkleding, toegang tot exclusieve clubs en restaurants die ertoe doen… Wie wil dat niet?
Zodra de show van start gaat, gaat alles razendsnel. Ze worden beroemd en ineens is iedereen in hen geïnteresseerd: oude vrienden, vage kennissen en knappe onbekenden. Het duurt echter niet lang voordat Jane zich realiseert dat in L.A. niets is wat het lijkt.

Mijn cijfer: 6,5/10

De pluspunten:

  • Het einde is spannend!
  • Lezen vanuit meerdere standpunten
  • Realistisch beeld

De minpunten:

  • Komt traag op gang
  • De personages

Scarlett en Jane zijn net naar Los Angeles verhuisd. Jane heeft een stage bij een beroemde feestplanner en Scarlett gaat naar de universiteit. Ze leven het LA-leven: gaan naar beroemde clubs, spotten celebrity’s en shoppen tot ze erbij neervallen. Plotseling worden ze door een beroemde producer gevraagd om mee te doen aan zijn nieuwe realityshow. Opeens worden ze overal gevolgd door camera’s, wil iedereen met ze op de foto en worden ze uitgenodigd op beroemde feesten. Maar Jane en Scarlett komen erachter dat lang niet alles rozengeur en maneschijn is…

L.A. Candy was een erg saai boek. Dat kwam vooral doordat het verhaal traag op gang kwam. Halverwege het boek had de producer Jane en Scarlett net ontdekt. En dan duurde het nog vijftig bladzijden voordat de show daadwerkelijk begon.
Daarnaast gebeurde er eigenlijk voortdurend hetzelfde: camera’s kwamen, Scarlett zeurde, Jane ging tegen haar in, de camera’s gingen weg, de paparazzi kwam en zo ging het maar door.

Hoewel het begin nogal saai was, was het einde erg spannend! Jammer dat het pas het laatste hoofdstuk gebeurde, maar eindelijk gebeurde er iets. Ik hoop maar dat Sweet Little Lies net zo interessant is als het einde van L.A. Candy, want anders weet ik niet of ik wel zo graag verder wil in de serie.

Ik vond het erg leuk om vanuit verschillende standpunten te lezen. Je leest weliswaar in de derde persoon, maar je volgt en leest de gedachten van Jane, Scarlett, Travis – de producer – en Madison – een van de tegenspeelsters van Jane en Scarlett. Zo kijk je op verschillende manieren naar het maken van L.A. Candy en de andere personages.

la-candy_2.jpg

 

Helaas waren de personages zelf niet erg leuk. Ten eerste waren de karakters zo stereotypisch als maar zijn kan. Scarlett is het slimme meisje dat niets moet hebben van alle fame, Madison de bitch die altijd in de spotlight wil staan, Gaby – Madisons vriendin en Janes tegenspeelster – is het domme meisje dat blind achter Madison aanloopt en Jane het meisje dat o zo onschuldig is en alles over zich heen laat lopen, zogenaamd zonder door te hebben hoe beroemd ze wel niet is. Ugh!

Alsof dat nog niet erg genoeg is, maken de karakters totaal geen ontwikkeling door. Aan het eind van het boek is Madison nog steeds een bitch, Jane de grootste schijnheil ter wereld, Scarlett even sceptisch als altijd en Gaby nog net zo een meeloper als aan het begin. Het was een enorm oppervlakkig verhaal met oppervlakkige, stereotypische karakters.

Ondanks de personages, geeft het verhaal denk ik wel een realistisch beeld van reality-tv. Er wordt gedaan alsof het reality is, maar alles wordt tot in de puntjes geregisseerd en gepland. Daarnaast lijkt het me nogal irritant als je de hele dag gevolgd wordt door camera’s. Beroemd zijn is helemaal niet zo leuk als het lijkt en dat laat L.A. Candy heel mooi zien.  

Conclusie

Zou ik het boek nog een keer lezen?
Misschien een keer in de zomer als ik geen andere boeken te lezen heb, maar ik denk het niet. Het was een erg saai boek waarin steeds hetzelfde gebeurde.

Zou ik het boek aanraden?
Nee. Er gebeurde niks en de personages waren irritant en maakten geen ontwikkeling door. Het was niet echt de moeite waard.

Heb jij L.A. Candy gelezen? Zo ja, wat vond je ervan?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s