Recensie 3PAK 2018 – Raoul de Jong, Nhung Dam, Tim Hofman

p_20181001_181329Titel: 3PAK 2018
Auteur: Raoul de Jong, Nhung Dam, Tim Hofman
Genre: Young Adult, Short Stories, Literature
Gepubliceerd: 21 september 2018
Uitgeverij: CPNB
Pagina’s: 68
Bindwijze: Paperback
Prijs:

Eindelijk heb ik weer een boek uitgelezen waar ik iets meer over te zeggen heb dan dat het wel oké was. Eindelijk. Het werd eens tijd.

Al sinds de eerste 3PAK verzamel ik ze en ik wil dan ook graag verder met mijn verzameling. Ook dit jaar tijdens de Boekenweek voor Jongeren kwam er een 3PAK uit, dus nam ik hem mee uit de boekhandel. Drie korte verhalen van Nederlandse bodem, wat kan er misgaan?

3PAK: drie schrijvers, drie verhalen, één bundel.

Met Raoul de Jong ga je op expeditie in het regenwoud van Suriname.
Met Nhung Dams hoofdpersoon doe je auditie voor de toneelschool.
Met Tim Hofman stap je in een universum vol raadselachtige scènes.

Nieuwe werelden ontdekken? In een boek kan het. Een boek kan zoveel doen.

Mijn cijfer: 6/10

De pluspunten:

  • De verhalen waren alle drie anders
  • Ook geschikt voor volwassenen
  • Zowel bekende als minder bekende auteurs

De minpunten:

  • Ze waren niet allemaal voor jongeren geschreven, maar meer voor volwassenen
  • Het taalgebruik was af en toe wat grof

Terwijl je in De Jaguarman struint door de jungle van Suriname op zoek naar de jaguar, kom je er langzamerhand achter wat er met Nine is gebeurd in De Auditie (na een vet traumatische gebeurtenis) en vraag je je af wat er met een oude man en vrouw is gebeurd in Een diepgrijze idylle aan de Arendstraat.

Voor de Boekenweek voor Jongeren worden de krachten van drie schrijvers gebundeld door middel van drie korte verhalen.
Dit is een prima manier om nieuwe auteurs te ontdekken, hoewel je door zo’n 20 pagina’s natuurlijk nog niet een oordeel kan geven. Wel kan ik een oordeel geven over de verhalen zelf en het boekje in zijn geheel, dus dat zal ik ook doen.

Dit boek bevat drie verhalen geschreven voor jongeren, maar naar mijn idee was dat maar bij één verhaal het geval, namelijk het verhaal van Nhung Dam. De verhalen waren allemaal totaal anders, wat heel fijn was, maar waarom dan niet allemaal voor jongeren? Doordat de andere twee verhalen meer voor volwassenen zijn geschreven, is deze bundel ook wel geschikt voor volwassenen om te lezen.

Daarnaast vond ik het taalgebruik in de laatste twee verhalen wat grof. Dit kan worden gezien als een weerspiegeling van wat het lezerspubliek zou moeten zijn (jongeren) of dat de auteurs blijkbaar wel durven. Aan de andere kant werd er gescholden met ziektes en seksualiteiten en dat willen we juist niet.

De Jaguarman – Raoul de Jong
In De Jaguarman leer je meer over de jungle van Suriname en dat was interessant. Het is niet wat ik normaal lees en ik ben er nog nooit geweest, maar ik kon door de gedetailleerde schrijfstijl en het feit dat de Jong er zelf ook is geweest, toch voor me zien hoe het eruit zou moeten zien. Toch kwam ik, mede dankzij die schrijfstijl, maar moeilijk door het verhaal heen. Ik had het idee dat ik eerder een volwassen non-fictie aan het lezen was of een achtergrondartikel in de krant, niet een kort YA-verhaal dat mijn interesse in de jungle moet aanwakkeren. Ik moest mezelf er goed bij houden, omdat ik anders weer afdwaalde. Dat was wel jammer.

p_20181001_1813221

De Auditie (na een vet traumatische gebeurtenis) – Nhung Dam
Dit was mijn favoriet van de bundel. Het enige verhaal dat, naar mijn idee, is geschreven voor jongeren. Het enige personage dat een jongere als hoofdpersoon heeft en waar ik me ook enigszins in kon verplaatsen. Het verhaal was leuk en ik was erg benieuwd wat er precies met de broer van de hoofdpersoon was gebeurd. Wel vond ik het taalgebruik wat grof, maar dat is het ook wel.

Een Diepgrijze Idylle aan de Arendstraat – Tim Hofman
Al gelijk in het begin was het verhaal vaag. Waar ging dit allemaal heen? Het toffe aan het verhaal, was de vertelwijze. Het verandert namelijk de hele tijd van perspectief, waardoor je op verschillende manieren neerkijkt op de situatie.  Naarmate het verhaal vordert begin je te begrijpen wat er allemaal speelt. Vlak voor het einde voelde ik dat het spannend zou worden. Wat zou er gebeuren? Ging er iets ergs gebeuren? Pas aan het eind weet je hoe de situatie in elkaar steekt, maar toch blijf je hangen met een paar vragen. Dat vond ik wel erg leuk gedaan.
Toch vond ik de personages zelf niet erg fijn en ook het taalgebruik stond mij nogal tegen. Daarnaast was bij dit verhaal duidelijk te merken dat het voor volwassenen was geschreven en niet voor jongeren, tenzij dit natuurlijk de stijl van Hofman is. Dat kan ik niet zeggen. Ook kreeg ik bij dit verhaal hetzelfde gevoel als bij Makkelijk Leven van Herman Koch. Deze twee verhalen hebben eenzelfde gevoel.

Conclusie

Zou ik dit boek herlezen?
Ik denk dat ik dit misschien ooit zou herlezen als ik alle 3PAK wil herlezen, maar dat staat momenteel niet hoog op mijn lijstje. Ik denk het dus niet.

Zou ik dit boek aanraden?
Ja, dat dan weer wel. Ik vond de voorgaande wel beter dan deze, maar het is altijd goed om meer boeken van eigen bodem te lezen. Ik vind het wel een erg goed initiatief en spoor het dus zeker aan. Ik hoop wel dat die van de volgende jaren wat meer voor een jonger publiek zijn geschreven.

Wat vind jij van korte verhalen?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s