Recensie: De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine

20180908_194244.jpg

 

Oorspronkelijke titel: Miss Peregrine’s home for peculiar children
Titel: De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine
Serie: De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine (#1)
Auteur: Ransom Riggs
Vertaald door: Tine Poesen
Genre: Fantasy, Young Adult, Fiction, Fantasy > Paranormal, Mystery
Gepubliceerd: 30 maart 2012 (NL), 7 juni 2011 (VS)
Uitgeverij: Clavis (NL), Quirk (VS)
Pagina’s: 316
Bindwijze: E-boek
Prijs: €14,95

Een tijdje (lees: jaar) geleden ben ik begonnen in het lezen van dit boek. Dit was echter in september, toen school begon en ik het opeens heel druk kreeg. Ik kreeg het daarom niet op tijd uit voor ik het terug moest brengen naar de bieb. Toen ik het boek van mijn vader kreeg, kon ik er zo lang over doen als ik nodig had. Ik heb er uiteindelijk nog een week over gedaan. Of het boek net zo leuk was als ik had gehoopt, lees je hier.

Een mysterieus eiland. Een verlaten weeshuis. Een vreemde verzameling bizarre foto’s. Als kind had Jacob een speciale band met zijn grootvader, die hem bizarre verhalen vertelde over zijn jeugd en die een collectie vreemde foto’s van bijzondere kinderen bezat. Na het tragische verlies van zijn grootvader reist de zestienjarige Jacob naar een afgelegen eiland in Wales, waar hij de ruïnes ontdekt van een verlaten tehuis voor kinderen. Wanneer Jacob de verlaten kamers van het tehuis verkent, blijkt dat de kinderen van het tehuis meer dan alleen bijzonder waren. Misschien waren ze wel gevaarlijk. Misschien was er een goede reden om hen geïsoleerd op het eiland te laten wonen. En misschien zijn ze nog steeds in leven …

Mijn cijfer: 3/10

De pluspunten:

  • De foto’s

De minpunten:

  • Voorspelbaar
  • Traag op gang
  • Geen spanning/horrorgevoel
  • Vervelende schrijfstijl

Jacobs opa vertelde Jacob vroeger altijd verhalen over monsters en een mysterieus weeshuis met speciale kinderen op een afgelegen eiland. Jacob heeft deze verhalen lang geleden achter zich gelaten. Als zijn opa te overlijden komt, begint hij een onvergetelijke reis naar het eiland, om het hoofdstuk voorgoed achter zich te laten. Maar dan gebeurt er iets onverwachts dat Jacobs kijk op zijn opa compleet verandert…

Dit verhaal kwam ongelofelijk traag op gang. En dan bedoel ik niet dat het gewoon eventjes duurt voordat je kennis hebt gemaakt met alle personages en de situatie waar ze zich in bevinden begrijpt. Nee, ik bedoel dat de introductie van het verhaal het hele boek in beslag neemt. Elke keer dacht ik dat het boek eindelijk op gang begon te komen en dat het dan spannend begon te worden, moest er nóg een heel verhaal verteld worden.

De spanning in het boek was dan ook nagelbijtend. Maar niet heus. Dit was meer de spanning die je in een boek voor achtjarigen zou verwachten. Het was gewoon niet spannend. Er was maar één deel dat ik als een klein beetje spannend had ervaren, maar het was niet het hele boek door horror-/thrillerachtig, zoals ik had verwacht van dit boek.

Wat een mooie sfeer aan het boek gaf, waren de foto’s. Die waren zwart-wit, wat ze al een heel antieke sfeer gaf, en door de dingen die op de foto’s afgebeeld stonden, kreeg het boek een soort thrillersfeer. Het was dan wel teleurstellend dat het boek dan niet zo spannend bleek te zijn.

20180908_193913.jpg

Naast de lak aan spanning en het trage opkomst, is het verhaal op bepaalde vlakken ook nog eens voorspelbaar. Dan is het eindelijk de tijd van de Grote Onthulling en dan denk je: ‘[Sarcastische stem] Wauw, wat verrassend.‘ In plaats van: ‘Dit had ik echt niet verwacht! Mind = BLOWN!’ Dat werkte niet bepaald mee aan de spanning in het boek.

Ook de schrijfstijl vond ik niet zo fijn. De bijzondere kinderen van mevrouw Peregrine had megalange hoofdstukken. Dat is natuurlijk bij veel YA-fantasy zo, maar dit boek had zelfs voor YA-fantasy lange hoofdstukken. Sommigen waren wel vijftig bladzijden lang! Ik vind lange hoofdstukken nooit fijn om te lezen. Daar irriteerde ik me tijdens het lezen dus nogal aan.

Conclusie

Zou ik dit boek nog een keer lezen?
Eerlijk gezegd betwijfel ik dit ten zeerste. Ik irriteerde me mateloos tijdens het lezen, dus waarom zou ik mezelf dat nog een keer aandoen?

Zou ik dit boek aanraden?
Nee. Absoluut niet. Ik vond dit geen YA, maar eerder een boek voor wat kleinere kinderen. Het is gewoon niet echt de moeite waard om te lezen.

Wat vind jij van boeken die traag op gang komen?

 

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s