Recensie: Aan de rand van de stilte – Anneriek van Heugten

p_20180826_163837Titel: Aan de rand van de stilte
Auteur: Anneriek van Heugten
Genre: Young Adult
Gepubliceerd: Oktober 2014
Uitgeverij: Uitgeverij Clavis
Pagina’s: 188
Bindwijze: Hardcover
Prijs: €15,95

Ieder jaar is er bij de bibliotheek een verkoop van afgeschafte boeken. Dit jaar ging ik er met Veerle en mijn zus er naar toe op zoek naar interessante boeken. De titel van dit boek trok mijn aandacht en toen bleek het af te spelen in Parijs en ging het over muziek. Nou, dat zorgde ervoor dat ik het boek wilde lezen!

Parijs, 1843. De veertienjarige Patrice is de zoon van een klarinetbouwer. Hij bereidt zich voor op een muzikale carrière als eerste klarinettist bij de Opéra. Een ontmoeting met Adolphe Sax, de Belgische uitvinder van de saxofoon, zet het leven van Patrice op zijn kop. Al bij de eerste klanken verliest hij zijn hart aan het nieuwe instrument en hij wil niets liever dan leerling worden bij Sax. Maar zijn vader en de andere Parijse instrumentenmakers moeten niks hebben van de nieuwkomer uit België. Op allerlei manieren proberen ze Sax te dwarsbomen. Patrice wordt tot hartverscheurende keuzes gedwongen. Als hij zijn hart wil volgen, zal hij zijn opleiding, toekomst en zelfs zijn plek in zijn familie op het spel moeten zetten.

Mijn cijfer: 6.5/10

De pluspunten:

  • Interessant verhaal met ook informatie
  • Realistische personages
  • Duidelijk te merken hoe erg die instrumentenmakers waren, dus dat het niet zomaar verborgen wordt
  • Fijn dat Parijs wel zo’n grote rol speelde in het verhaal en niet als random decor

De minpunten:

  • Schrijfstijl af en toe wat onduidelijk en ouderwets. Jammer dat dat niet aangepast is aan de leeftijd van de lezers!
  • Einde nogal wat afgeraffeld
  • Personages nogal naïef, maar dat is te vergeven

Patrice is de zoon van een klarinetbouwer en wordt dan ook opgeleid om klarinettist te worden. Totdat hij de saxofoon hoort bij de oprichter en zijn hart eraan verliest. Vanaf die dag wil hij niks anders dan de saxofoon leren spelen, wat het hem dan ook kost.

Wat mij gelijk opviel was de taal die wordt gebruikt. Ik denk niet dat iemand van rond de 13 (of überhaupt de gemiddelde Nederlander) weet wat een gribus, een wrong of pertinent is. Ja, het speelt zich af in de jaren ‘40 van de negentiende eeuw, maar dan nog hoef je geen lastige woorden te gebruiken. Het zou fijner zijn geweest als de woorden werden aangepast naar de lezers of dat de betekenis uit de context gehaald kan worden. Tijdens het lezen moest ik meerdere malen gissen naar de betekenis en als je verdiept bent in het boek denk ik niet dat je veel zin hebt om een woordenboek of je telefoon tevoorschijn te halen. Dit haalt je ook uit je concentratie en dat willen we al helemaal niet hebben. Ik weet trouwens niet of deze stijl van de auteur is of dat het komt door de tijd dat het boek zich afspeelt. Ik heb immers geen ervaring met deze schrijfster. Als het van de auteur is, is het toch jammer dat er bij de redactie niet naar gekeken is, of is deze stijl gewoon niet aan mij besteed.

p_20180826_163850

Wel vond ik het een erg interessant verhaal. Veel van het verhaal zijn feiten, dus leerde ik er ook veel van. Het was bijzonder hoe de feiten en fictie in dit boek verstrengeld zijn. Sommige gebeurtenissen zijn echt gebeurd, terwijl andere juist volledig zelf zijn bedacht.

Wat bijvoorbeeld echt is gebeurd, is dat de instrumentenmakers van Parijs tegen Sax waren. Ze waren duidelijk jaloers dat de instrumenten van Sax van zulke hoge kwaliteit waren en dat hij zoveel aandacht kreeg. Prima, je hoeft niet iedereen aardig te vinden, maar deze mensen gingen wel erg ver. Ik zal niet spoilen over wat ze precies hebben gedaan, maar het was verschrikkelijk – ook wat ze tegen Patrice hebben gedaan. 

p_20180826_164102

Wat juist verzonnen is, zijn Patrice en veel mensen die hij privé kent, zoals zijn vrienden en zijn familie. Hij is een Bédoyer, maar die familie bestaat niet. (Correct me if I’m wrong!) Aan de ene kant waren dit (inclusief de niet-verzonnen personages) erg realistische personages. Het boek en een personage in het boek zelf laten beiden blijken dat Sax niet perfect was – wat Patrice ook wilde geloven. Niemand is perfect en dat maakt ons ook zo mooi. Aan de andere kant waren ze (misschien wel realistische) personages die snel van vertrouwen waren. Er komt een moment in het boek dat dit duidelijk wordt en toen vond ik ze erg naïef. Ook kwamen er een paar andere zaken aan bod die ik zelf niet erg realistisch vond, niet alleen qua personages, maar gewoon qua verhaal.

p_20180826_164403

Wel is het fijn dat duidelijk te merken is dat het zich afspeelt in Parijs. Het gebeurt nog wel eens dat een verhaal net zo goed een andere setting zou kunnen hebben en dit geen verschil maakt. Dit was hierbij gelukkig niet het geval. Natuurlijk doordat de Parijse instrumentenmakers van groot belang zijn voor het verhaal en ze elkaar soms aanspreken als monsieur of mademoiselle, maar ook doordat er een aantal straten van Parijs worden genoemd en er in het verhaal zelfs een gesprek wordt gevoerd over of Parijs nou wel of niet geweldig is en geschikt om in te blijven wonen.

Het einde ging voor mij helaas iets te snel. Het werd niet goed afgewerkt, alsof de auteur niet goed wist hoe ze het precies moest laten eindigen. Het verhaal was verteld, dus is het tijd voor het einde. Maar, hoe moet het? Dus bedacht ze maar dit. Het is gelukkig wel een gesloten einde en heb je niet nog te veel vragen over.

p_20180826_163944

Niet heel erg met het verhaal te maken, maar dit was de eerste keer dat ik gebruik maakte van post-its. Ik vind het wel prettig om ze te gebruiken en vind het resultaat er ook wel leuk uitzien. Ook omdat ik sommige delen dan kan gebruiken voor de recensie en ik dus beter ben voorbereid dan alleen mijn herinneringen.

Conclusie

Zou ik het boek herlezen?
Hmm, ik heb dit boek thuis, maar ik denk persoonlijk van niet. Misschien als ik wat informatie wil opzoeken over Sax, dat ik dan de laatste pagina’s bekijk waar wat informatie staat over hem. Maar ik denk niet dat ik het hele boek zou herlezen.

Zou ik het boek aanraden?
Als je zelf klarinet of saxofoon speelt (of een ander instrument), is dit een aanrader. Ook als je geïnteresseerd bent in Sax. Maar als je met beiden weinig tot niks hebt en je ook niet geïnteresseerd bent in het verhaal, dan denk ik niet dat je erg van dit boek zult genieten.

Welk instrument zou jij willen bespelen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s