Recensie: Hoe overleef ik het jaar 2000? – Francine Oomen

20180729_164412.jpg

 


Titel:
Hoe overleef ik het jaar 2000?
Serie: Hoe overleef ik…? (#2)
Auteur: Francine Oomen
Illustrator: Annet Schaap
Genre: Childrens, Young Adult
Gepubliceerd: Januari 1999
Uitgeverij:Van Holkema & Warendorf
Pagina’s:125
Bindwijze: Hardcover
Prijs: €8,-

Omdat Celine even niet kan bloggen deze week, neem ik haar recensie van vandaag van haar over. Op Koningsdag heb ik deze gekocht als een van de weinige boeken die ik nog moet lezen van deze serie. Om de een of andere reden lees ik alle boeken van de serie door elkaar… Eindelijk heb ik de kans gehad om het boek ook daadwerkelijk te lezen. Of het net zo leuk was als de rest van de serie, lees je hier.  

Rosa brengt oud en nieuw door bij haar vriendje Jonas, die op een boerderij in Limburg woont. Jonas’ vader heeft zo zijn eigen ideeën over het millenniumprobleem en is al maanden bezig zich erop voor te bereiden. Zijn vrouw en zoon vinden het allemaal maar grote onzin. De regering heeft toch gezegd dat er niks aan hand is? Als de eerste vuurpijlen die nacht de lucht in schieten en iedereen juicht en gilt, klinken er plotseling knallen en dreunen die al het andere geluid overstemmen… Rosa en Jonas rennen terug naar huis en zien dat het daar donker is. De schrik slaat hen om het hart. Heeft Jonas’ vader toch gelijk? Is alles helemaal niet onder controle? En wat gaat er nu gebeuren?

Mijn cijfer: 6,5/10
De pluspunten:

  • Het verhaal is spannend.
  • Het boek is realistisch geschreven.

De minpunten:

  • Het verhaal is kort.
  • De schrijfstijl is kinderachtig.
  • De survivaltips zijn niet mooi verwerkt in het verhaal.

Rosa gaat met oud en nieuw in 1999 bij haar vriend Jonas op de boerderij logeren. De vader van Jonas gelooft in het millenniumprobleem waarin de computers op tilt slaan en niks het meer doet. Daarom heeft hij een enorme voorraad aangelegd in de boerderijschuur. Jonas, zijn moeder en Rosa vinden het maar onzin: er is toch niks aan de hand? Maar om middernacht zijn de vuurpijlen niet de enige die knallen…

De schrijfstijl van dit boek voelde erg kinderachtig aan. Het is weliswaar zo dat dit een van de eerste boeken uit de HOI-serie is, waarin Rosa en de andere personages nog erg jong zijn. Toch vond ik de manier waarop de personages omgaan met elkaar en praten nogal kinderachtig. Hierdoor vond ik het boek vervelend lezen, alsof ik een klein kind ben die voor het eerst een boek leest.

Ondanks de kinderachtige schrijfstijl, vond ik het verhaal realistisch geschreven. Het was zó geschreven, dat ik op sommige punten in het verhaal de neiging kreeg in het boek te springen en iedereen in het verhaal de waarheid te vertellen. Eerlijk, soms voelde ik me een beetje gefrustreerd omdat ik niks kon doen om de karakters te helpen, terwijl ik dat maar al te graag zou willen kunnen doen!

Wat ik wel jammer vond, was dat het verhaal nogal kort was. Het verhaal gaat in enorme vaart en daardoor heb je het gevoel dat je veel mist van wat er allemaal gebeurt. Vooral van het einde heb ik dat gevoel. Alsof het een beetje afgeraffeld is en je daardoor een heleboel belangrijks mist. Dan krijg je een gevoel alsof het verhaal nog niet helemaal is afgelopen, terwijl het boek wel is geëindigd.

20180729_171449.jpg

Gelukkig kreeg je wel wat terug, namelijk spanning. Dat is iets wat ik niet had verwacht van een HOI-boek, aangezien het meer contemporary boeken zijn. Op een gegeven moment kon ik echter bijna niet ademen zo spannend vond ik het. Dat waren de momenten waarbij ik het liefst in het boek zou willen springen om de personages te hulp te schieten, wat helaas niet kon.

Helaas waren de survivaltips in dit boek niet verwerkt in het verhaal. Ze pasten wel bij het verhaal, maar in de andere boeken zitten de survivaltips in mails tussen Rosa en haar vrienden. Bij dit boek was dat echter niet het geval. Achterin het boek, toen het verhaal was afgelopen, waren nog een stuk of tien pagina’s met tips over wat te doen als het millenniumprobleem echt is. Dit vond ik jammer, omdat het me niet het gevoel gaf dat het bij het verhaal hoorde, maar dat het een apart boek was.

Conclusie

Zou ik het boek nog een keer lezen?
Dat denk ik niet. Ik vond het boek niet echt leuk, dus zie ik niet waarom ik hem nog een keer zou lezen.

Zou ik het boek aanraden?
Nee, dat ook niet. De serie zelf is dan wel een aanrader, maar dit boek was gewoon niet mijn ding. De latere boeken uit de serie vind ik persoonlijk leuker, omdat Rosa daar ouder is en ook ander soort problemen heeft.

Heb jij dit boek gelezen? Zo ja, wat vond je ervan?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s