Recensie: Niemands Meisje – Lydia Rood

p_20180623_111338Titel: Niemands Meisje
Auteur: Lydia Rood
Genre: Young Adult
Gepubliceerd: November 2017
Uitgeverij: Leopold
Pagina’s: 209
Bindwijze: Paperback
Prijs: €14,99

Op het moment dat dit boek uitkwam, wilde ik dit boek lezen, omdat de flaptekst mij aantrok. Maar daarna was ik het boek eigenlijk een beetje vergeten, tot ik het in de bibliotheek zag liggen. Ik herinnerde dat ik het wilde lezen, dus leende ik het. Spontaan. En ik las het. Tja…

Ik krijg altijd de schuld. Omdat ik schreeuw, kwaad word, met dingen ga smijten, wegloop. Alsof het daarmee begint. Alsof ik dat zomaar doe, voor mijn lol of zo. Dat slaat toch nergens op? Ik word er gek van. Maar niemand vraagt aan mij waaróm ik schreeuw. Hoe het gekomen is.

Goed. Dan vraag ik het. Hoe is het gekomen?

Heb je een maandje?

Ja hoor. Als het moet.

Liesbeth is opgenomen. Waarom? Wat is er met haar aan de hand? En wat is er gebeurd op Valentijnsdag?
Uit Liesbeths verhaal rijst een kwetsbaar meisje op. Een meisje dat opgroeit in een bijzonder gezin. Een meisje dat meer ziet en begrijpt dan de mensen om haar heen. Een meisje dat eigenlijk maar één ding wil: iemand die luistert.

Mijn cijfer: 6,8/10

De pluspunten:

  • De flaptekst en het verhaal zijn vaag, waardoor je het boek wil lezen en ook door wil.
  • De personages waren realistisch.
  • Leuke manier van verhaal vertellen.

De minpunten:

  • Het was heel abrupt klaar, waardoor het verhaal niet goed werd afgesloten.
  • Het incident niet zo spectaculair?
  • Hoewel de personages realistisch zijn, leer je ze niet zo goed kennen.
  • Wat er gebeurde tussen de gesprekken in wordt niet verteld, wat best jammer is.

Er is iets met Liesbeth gebeurd op Valentijnsdag. Maar wat? Wat heeft ervoor gezorgd dat Liesbeth wordt gestuurd naar een therapeute? Wat heeft ze gedaan?

Die flaptekst is zo vaag als wat en ook het verhaal zelf blijft mysterieus. Ik wilde zo graag weten wat er aan de hand was dat ik de hele tijd door wilde lezen. Ik dacht tijdens het lezen dat ik het waarschijnlijk ging beoordelen met 5 sterren, zo leuk vond ik het toen. Toen zag ik bij Goodreads dat de beoordelingen niet zo hoog waren. Oh, dacht ik, ligt denk ik wel aan die mensen. Ik ga het namelijk geweldig vinden! Spoiler: dat was dus niet helemaal het geval.

Wat mij gelijk al opviel terwijl ik even door het boek bladerde, was dat de vertelwijze constant veranderde. Zo zijn er allemaal opnames van Liesbeth die gesprekken voert met haar therapeute, een aantal notities van Liesbeth en ook opnames bij de groepssessies. Dat vond ik erg leuk. Ook waren de hoofdstukken niet zo lang, waardoor ik al snel de neiging had om nog een hoofdstuk te lezen.

Ook vond ik de meeste personages erg realistisch. Terwijl Liesbeth in het begin weinig wilde vertellen aan de therapeute, begint ze haar langzamerhand meer te accepteren en durft ze ook meer te vertellen. Het was een mooie ontwikkeling.
Dat Liesbeth zo pissig reageerde in het begin, zou ook kunnen komen door de familie. Het was echt een rare familie die in mijn ogen gewoon niet gezond was. Van die vader snapte ik geen snars, die moeder was laf en haar broertje en zusje snapte ik niet echt. Die moeder moet dan niet vreemd opkijken als haar dochter zo anders reageert.

p_20180623_111829

Alleen, wat gebeurde er precies tussen de gesprekken met de therapeute en de groepssessies? Dat werd niet vermeld en dat vond ik wel jammer. Want hoe reageerden haar klasgenoten erop dat Liesbeth terugkwam? Je komt weinig over de personages te weten en ook over Liesbeth kan ik weinig vertellen. Wie is zij precies? Toch wel iets wat ik van personages in een boek wil weten.

Op het einde kom je erachter wat er op Valentijnsdag is gebeurd maar dat vond ik niet zo spectaculair? Natuurlijk is het fijn dat het niet zo erg was als ik had verwacht, maar het incident vond ik nogal zwakjes.

Dan het gedeelte dat ik minste vond van het hele boek. Dat mijn hele kijk op het boek veranderde. Verpestte.
Het einde.
Het einde vond ik zo jammer. Opeens is het afgelopen, alsof de schrijfster het even aan iemand liet lezen en daarna was vergeten het af te maken. Het was te abrupt.
Er is een uitzichtloze situatie waarbij je niet weet of het wel goedkomt met Liesbeth. Wat gaat er nu met haar gebeuren?
Ik heb meerdere keren het boek weer geopend om te kijken of iets over het hoofd had gezien en heb ook opgezocht of het een serie is, wat niet het geval is. Het is gewoon niet goed afgerond en dat is jammer. En ik denk niet dat ik de enige ben, als je kijkt naar veel andere recensies op Goodreads. Iemand die wel begrijpt waarom er voor zo’n abrupt einde is gekozen?

Zo jammer, want het dit boek had zo veel meer kunnen worden!

Conclusie

Zou je het boek nog een keer lezen?
Nee, ik denk het niet. Ik zou het nog een keer kunnen lezen, omdat ik dan misschien begrijp waarom het einde zo abrupt is, maar anders zal ik dit boek niet meer oppakken!

Zou je het boek aanraden?
Nee, jammer genoeg niet. Het einde heeft het echt voor mij verpest en na andere reacties te hebben gelezen van lezers, ben ik niet de enige. Er zijn wel een aantal mensen die het een hoge beoordeling hebben gegeven, maar dat zijn er helaas niet zo veel. Jammer!
Heb jij ooit een boek gelezen waarbij het einde je oordeel veranderde – zowel positief als negatief?

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s