Recensie: Het Achterhuis – Anne Frank

Titel: Het Achterhuis: dagboekbrieven 12 juni 1942 – 1 augustus 1944
Auteur: Anne Frank
Genre: Tweede Wereldoorlog, Non Fiction, Classics, History, Biography, Autobiography > Memoir
Gepubliceerd: Maart 1999  
Uitgeverij: Uitgeverij Bert Bakker
Pagina’s: 303
Bindwijze: Paperback
Prijs: €12,50

IMG_20180530_161117_854

 

Voor Nederlands moeten we elk jaar twee boeken lezen van hetzelfde onderwerp en daar dan een presentatie over maken. Celine en ik werken bij deze opdracht samen en hebben gekozen voor het onderwerp “Tweede Wereldoorlog”. De boeken die we hebben uitgekozen zijn Ze was 16 en Het Achterhuis.

“Ik zal hoop ik aan jou alles kunnen toevertrouwen, zoals ik het nog aan niemand gekund heb, en ik hoop dat je een grote steun aan me zult zijn.”
~Anne Frank, juni 1942

Anne Frank hield van 12 juni 1942 tot 1 augustus 1944 een dagboek bij. Ze schreef haar brieven alleen voor zichzelf, tot ze in de lente van 1944 op de radio de minister van Onderwijs in ballingschap, Bolkestein, hoorde spreken. Hij zei dat na de oorlog alle getuigenissen van het lijden van het Nederlandse volk onder de Duitse bezetting verzameld en openbaar moesten worden gemaakt. Als voorbeeld noemde hij onder meer dagboeken. Onder de indruk van deze redevoering besloot Anne Frank na de oorlog een boek te publiceren. Haar dagboek zou daarvoor als basis dienen.

In maart 1945 stierf Anne Frank op vijftienjarige leeftijd in het concentratiekamp Bergen-Belsen. De enige overlevende van de familie, Otto Frank, zorgde ervoor dat het dagboek van zijn dochter toch gepubliceerd werd. In 1947 verscheen Het Achterhuis.

Mijn cijfer: 7,8/10
De pluspunten:

  • Is dit waar gebeurd?!
  • Dit boek geeft mooi weer hoe ondergedoken Joden leefden.

De minpunten:

  • De schrijfstijl is erg irritant.
  • Anne praat de hele tijd over hetzelfde.

In de Tweede Wereldoorlog moet de dan twaalfjarige Anne Frank gaan schuilen met haar ouders en zus. Zo voorkomen ze opgepakt te worden door de Duitsers. Samen met zeven andere schuilers beleeft ze van alles en nog wat. Alle ruzies, vriendschappen en angsten zijn door Anne opgeschreven in haar dagboek.

Oké. Wow. Is dit allemaal echt gebeurd?! Wow. Onvoorstelbaar gewoon. Jarenlang opgesloten zitten in een klein appartementje, met de irritantste mensen en bang zijn bij elk klein geluidje van buitenaf. Oh ja, en je mag nooit naar buiten, geen raam open doen, niks! Lijkt me vreselijk. En ze waren niet de enigen die dit deden. Honderden, misschien wel duizenden mensen hebben hetzelfde meegemaakt.
En dan die verrader. Wie zou zulke onschuldige mensen ooit willen verraden? Dat is gemeen!

De schrijfstijl was soms best irritant. Ik snap het natuurlijk, want het is oorspronkelijk in de jaren ‘40 geschreven. En deze editie komt uit de jaren ‘90, dus zo gek is het niet, maar het was wel irritant. Oubollig. Soms was het ook zo geschreven dat ik de zin niet goed begreep. Dan moest ik een zin tien keer overlezen en begreep ik hem nog niet. Dan moet je toch meer nadenken bij wat je leest en is het minder fijn om het te lezen.

Nog een reden om boos te zijn op de verrader, naast de reden zijn van de dood van acht onschuldige mensen, is dat de gemene verrader de toekomstplannen van Anne (en waarschijnlijk ook van de rest van de schuilers) heeft verpest! Anne heeft van alles opgeschreven in haar dagboek: hoe ze haar kinderen later wil opvoeden (absoluut niet zoals haar moeder het deed), wat ze later wil worden, wat ze later wil doen, wat ze na de oorlog wil doen, alles. Elke keer als ik dat las, moest ik weer denken aan hoe ze dat nooit zou kunnen verwezenlijken door die stomme verrader! En ik wil wedden dat de anderen dat ook hadden. Of in ieder geval de kinderen.
Elke keer had iedereen het over wat ze zouden doen en kopen na de oorlog. Ze hadden het allemaal over ná de oorlog en jij las dat maar, wetende dat ze dat nooit zouden halen.

Wat soms wel vervelend was, was dat Anne het de hele tijd over hetzelfde had. Ze kon weken vertellen over hoe vervelend de Van Daans waren en hoe erg ze haar moeder haatte. Na één keer heb ik het ook wel gelezen en begrepen, hoor! Dat zorgde er denk ik ook voor dat ik het boek wat langzaam las. Gelukkig nam dit later in het boek af, zodat het me niet meer zo erg irriteerde en ik makkelijker door het boek heen kwam.

Conclusie

Zou je het boek nog een keer lezen?
Nee. Ik vond de schrijfstijl van dit boek erg irritant en vind het niet de moeite waard om het nog een keer te lezen.

Zou je het boek aanraden?
Ik zou dit niet zo snel aanraden aan andere mensen, omdat de schrijfstijl me erg irriteerde. Als je geïnteresseerd bent in het leven in de Tweede Wereldoorlog, is dit wel een mooi boek om te lezen.

Wat vind jij van boeken uit de vorige eeuw?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s