Recensie: 54 minuten – Marieke Nijkamp

 

54 minuten

Oorspronkelijike titel: This is where it ends
Titel: 54 minuten
Auteur: Marieke Nijkamp
Vertaald door: Ineke van Bronswijk
Genre: Young Adult, Contemporary, Fiction, Realistic Fiction, Lgbt, Thriller, Young Adult > Teen, Mystery > Crime, Young Adult > High School, Young Adult > Young Adult Contemporary
Gepubliceerd: 2016 (NL), 5 januari 2016 (VS)
Uitgeverij: HarperCollins (NL), Sourcebooks Fire (VS)
Pagina’s: 318
Bindwijze: Hardcover
Prijs: €10

Toen Celine en ik eind februari naar de bibliotheek gingen, vond ik 54 minuten. Eerder ben ik dit boek tegengekomen, maar toen leek het me niet zo interessant. Nu echter wel, met de toen heel recente school shooting in Florida en heb ik het meegenomen. Maar vond ik het eigenlijk wel leuk? Dat lees je in deze recensie.

10 :00 De directeur van Opportunity High School beëindigt haar toespraak en verwelkomt alle leerlingen voor het nieuwe semester.

10 :02 De leerlingen staan op om naar hun klassen te gaan.

10 :03 De auladeuren gaan niet open.

10 :05 Iemand begint te schieten.

Paniek barst los in de aula van Opportunity High School wanneer een leerling begint te schieten en de andere leerlingen tot hun afgrijzen ontdekken dat ze als ratten in de val zitten.
Maar sommige van hen hebben nóg meer reden om bang te zijn voor de schutter…

Mijn cijfer: 9,9/10
De pluspunten:

  • Je weet dat er geen happy end is, maar je blijft toch hopen.
  • Leuk dat je het verhaal door verschillende oogpunten leest.
  • De korte hoofdstukken maken het ongelooflijk spannend en fijn om te lezen.
  • Het verhaal is zó ongelooflijk ontroerend.

De minpunten:

  • Euhhhh. Die heb ik niet…

Na de toespraak van de directeur aan het begin van het schooljaar, gaan de deuren van de aula van de Oppertunity High School niet meer open. Iedereen raakt in complete paniek als een oud-leerling van de school ook nog eens begint te schieten. Maar sommige mensen in de aula hebben nog meer reden om bang te zijn voor de schutter.

Het eerste wat me opviel aan 54 minuten was dat je blijft hopen op een goede afloop, terwijl je weet dat het niet goed gaat aflopen. Iedere keer als iemand werd neergeschoten dacht ik: nee, dit is niet waar! Aan het eind van het boek kunnen ze hem toch nog genezen en leeft hij weer, dat weet ik zeker! En zo dacht ik bijna het hele boek lang, tot je aan het einde leest dat het niet zo is. Dat er niemand meer terugkomt, wat je stiekem al die tijd al wist, maar gewoonweg niet wilde geloven. En dat is deels wat het boek zo mooi maakt. Het weten dat het verhaal niet goed afloopt, maar toch blijven hopen op die afloop. Misschien is dat sprankje hoop, wel het beetje hoop dat de leerlingen van Opportunity High tijdens de schietpartij ook hebben. Dat sprankje hoop dat altijd bij ons blijft, no matter what.

Wat ik erg leuk vond aan het verhaal, was dat je de schietpartij door verschillende oogpunten leest. De personages zijn ook nog eens heel verschillend van elkaar, waardoor je niet elke keer terug hoeft te bladeren om te kijken door wiens oogpunt je het nu weer leest.

Het is ook leuk dat elk personage zich op een andere plek in of rond de school bevindt op het moment dat de shooting begint. Misschien dat dit ook wel meehelpt met de blijvende hoop die als een rode draad door het boek loopt. Je blijft toch hopen dat de personages die zich op dat moment niet in de aula bevinden, de politie of iemand anders op tijd weten waar te schuwen.

Het verhaal is zo ongelooflijk ontroerend! Vanaf het moment dat het eerste schot wordt gelost, begin je te hopen. Je leest alle angsten, geheimen en hoop van de hoofdpersonages vanaf de eerste bladzijde. Dat maakt dat je op de een of andere manier verbonden raakt met de personages. Zelfs nog meer dan anders. Weer is het de hoop die in combinatie met je band met de personages het boek ervoor zorgt dat het verhaal ontroerend wordt. Ook de epiloog helpt hierbij. De laatste paar bladzijdes heb ik met tranen in mijn ogen gelezen.  

Conclusie

Zou ik het boek nog een keer lezen?
Dat weet ik zo net nog niet. Ik zou 54 minuten met alle liefde nog een keer willen lezen, maar ik weet nu toch al wie het overleeft en wie wordt vermoord. Misschien is het dan niet zo leuk om het nog een keer te lezen…

Zou ik het boek aanraden?
JA! JA! JA! Het is misschien wel een beetje een wreed boek, dus ik zou het absoluut niet aanraden als je snel bang bent, maar het is een enorm spannend en ontroerend boek. Ik zou het eigenlijk aan iedereen aanraden.

Wat vind jij van boeken over heftige onderwerpen als school shootings?

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s