Recensie: Stiefkind – Selma Noort

Door: Veerle

stiefkind.jpg

 

Titel: Stiefkind
Auteur: Selma Noort
Genre: Stiefgezinnen, Voetbalvandalisme, Realistic Fiction, Thriller
Gepubliceerd: 17 september 2013
Uitgeverij: Leopold
Pagina’s: 168
Bindwijze: Hardcover
Prijs: €14,95

In februari ben ik met Celine naar de bibliotheek gegaan. Toen we erachter kwamen dat je voortaan tien boeken in plaats van vijf boeken mocht lenen, wat eerst het geval was, gingen we natuurlijk op zoek naar nog een paar boeken. Ik leende Stiefkind van Selma Noort, omdat het me een leuk en spannend boek leek. Of het uiteindelijk zo’n leuk boek was, lees je hier.

Virginia is vijftien. Omdat haar moeder niet goed voor haar zorgde, woont ze sinds haar zevende bij haar vader en stiefmoeder. Na een ruzie met haar vader besluit ze in een opwelling de herfstvakantie bij haar moeder door te brengen. Onderweg komen er hooligans in de trein. Virginia filmt de mishandeling van de conducteur met haar mobiel, met de bedoeling het filmpje naar de politie te sturen. Maar ze bedenkt zich als ze eenmaal bij haar moeder in het huis vol herinneringen is, en haar moeders nieuwe vriend een van de hooligans blijkt te zijn…

Mijn cijfer: 7,2/10
Pluspunten:

  • Het verhaal is realistisch: dit kan iedereen wel eens gebeuren.
  • Het boek leest lekker vlot door de korte hoofdstukken.
  • Leuk dat je ook de herinneringen leest van de jonge Virginia.

Minpunten:

  • Ik vond het verhaal niet echt spannend.
  • Het is een erg kort verhaal.
  • Het verhaal is vrij voorspelbaar

Als zevenjarig meisje is Virginia bij haar vader en stiefmoeder gaan wonen, omdat haar moeder niet voor haar kon zorgen. Als vijftienjarige krijgt ze ruzie met haar vader en besluit ze een week door te brengen bij haar moeder in Leiden. Onderweg wordt de trein waar ze in zit ‘aangevallen’ door hooligans. Virginia filmt de mishandeling van een van de conducteurs met haar mobiel en wil het naar de politie sturen. Maar ze bedenkt zich als een van de hooligans haar moeders nieuwe vriend blijkt te zijn.

Wat ik heel leuk vond aan Stiefkind, was dat het zo realistisch is. Het zou iedereen wel kunnen gebeuren. Ook in Nederland, en dat vond ik er zo leuk aan. Vaak is het namelijk zo dat de verhalen in boeken óf alleen kunnen gebeuren in de landen waarin ze geschreven zijn (vaak Amerika) óf alleen kunnen gebeuren als je een heel leuk en spannend leven hebt óf als moeder Fortuna je heel veel geluk gunt. Maar de meeste gebeurtenissen in Stiefkind kunnen iedereen wel overkomen. Zoveel kinderen hebben gescheiden ouders en vandalisme in treinen door hooligans komt ook zo af en toe voor in Nederland, maar ook in andere landen.

Jammer aan Stiefkind vind ik dat het zo voorspelbaar is. Aan het begin lees je een stuk uit het midden van het verhaal, wat het begin spannender maakt, maar als je bijna bij dat stuk aan bent gekomen, weet je al snel dat dat stuk eraan komt. En zo is dat met meerdere stukken. Zo weet je al snel in welke trein en wanneer de hooligans komen of wie de nieuwe vriend van Virginia’s moeder is (dat wordt al verteld in de flaptekst). Dit is jammer, want het verpest het verrassingseffect en vermindert de spanning.

Wat wel heel leuk is, is dat je tussen het verhaal door Virginia’s herinneringen aan vroeger, aan haar moeder leest. Zo krijg je een beetje een idee hoe het voor Virginia was toen ze klein was. Toen ze nog bij haar moeder woonde. Toen ze net bij haar vader en zijn vriendin kwam wonen. Zo krijg je steeds meer te weten over wie Virginia eigenlijk is, en wie Virginia’s moeder eigenlijk is. Dat is weer een andere manier om personages te leren kennen! Wat ik daar wel weer jammer aan vind, is dat de herinneringen heel lang doorgaan, waardoor ik het gevoel kreeg veel te missen van het verhaal zelf.

Wat ik minder leuk vond aan het boek, was dat er heel weinig spanning in voor kwam. Misschien (lees: waarschijnlijk) kwam er wel spanning in voor, maar is dat een beetje verpest doordat het verhaal zo voorspelbaar is. Het verhaal wordt een beetje saai als het nergens spannend wordt. Dit vind ik jammer, omdat het naar mijn idee een heel spannend boek kon worden.

Ik vind het erg zonde dat het verhaal zo kort is. Ik heb het idee dat er nog zo veel meer te vertellen was over Virginia’s leven. Over wat er gebeurde tussen Virginia en haar vader. Over Jills nieuwe vriend. Sommige delen in het boek hadden veel uitgebreider gekund. Persoonlijk denk ik dat veel stukken in het verhaal spannender hadden kunnen worden door ze uitgebreider op de schrijven en meer op de details in te gaan. Of ze langer te laten duren. Het is namelijk erg saai als je eindelijk bij een spannend stuk aan bent gekomen, maar het al na een paar regels is afgelopen.

Conclusie

Zou ik het boek nog een keer lezen?
Nee! Ik vond het een erg saai en voorspelbaar boek, wat het niet leuk genoeg maakt om nog een keer te lezen.

Zou ik het boek aanraden?
Nee. Het is misschien leuk als je van semi-spannende en voorspelbare boeken houdt, waar ik niet van houd. En de meeste mensen die ik ken ook niet.

Wat vind jij van de boeken van Selma Noort?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s