Recensie: Kamer 16: een zomer vol verrassingen van Maureen Johnson

Door: Veerle

kamer-16.jpg

Oorspronkelijke titel: Suite Scarlett
Titel: Kamer 16: een zomer vol verrassingen
Serie: Scarlett #1
Auteur: Maureen Johnson
Vertaald door: Jeske Nelissen
Genre: Young Adult, Romance, Contemporary, Fiction, Realistic Fiction
Gepubliceerd: 2008 (NL), 1 mei 2008 (VS)
Uitgeverij: Uitgeverij de Fontein (NL), Scholastic (VS)
Pagina’s: 313
Bindwijze: Hardcover
Prijs: €6,49

Eind februari zijn Celine en ik naar de bibliotheek geweest. Daar ben ik dit boek van Maureen Johnson tegengekomen. Ik kende Maureen Johnson van 13 enveloppen & 1 rugzak, waar ik erg enthousiast over was (hier vind je die recensie). Of ik net zo enthousiast was over Kamer 16: een zomer vol verrassingen, lees je hier.

Scarlett woont met haar ouders, twee zussen en broer in hun familiehotel in New York. De zomer belooft weinig goeds: terwijl haar vriendinnen hun vakantie in luxe, verre oorden doorbrengen, moet Scarlett bijspringen in het hotel.
Voor haar vijftiende verjaardag krijgt ze volgens traditie de sleutel van een van de hotelkamers. Gasten die in deze kamer logeren, vallen voortaan onder haar hoede. Het wordt kamer 16, de meest chique kamer van Hopewell.
Scarletts eerste gast, mevrouw Amberson, is vastbesloten de hele zomer te blijven én Scarlett ten volle te benutten als haar persoonlijke assistente. Door de bizarre opdrachten die ze krijgt, raakt Scarlett in de meest vreemde situaties verzeild. En dan is er nog Eric, haar broers tegenspeler in een toneelstuk. Hij is de knapste jongen die Scarlett ooit heeft ontmoet, maar wat vindt hij van haar?

Mijn cijfer: 7.9/10

Pluspunten:

  • De opdrachten die Scarlett van mevrouw Amberson krijgt zijn weer absoluut bizar!
  • Het was een leuk boek om tussen alle jeugdthrillers door te lezen.
  • Het einde is FANTASTISCH! Gewoon geweldig!
  • De romantiek zit leuk in elkaar.

Minpunten:

  • Ik haat Johnsons schrijfstijl. Ik kan er gewoon niet tegen.
  • Nergens in het boek werd het echt spannend, een beetje saai.

Een van de eerste dingen die me opvielen aan Kamer 16, was Maureen Johnsons schrijfstijl. En dat is niet positief bedoeld. Ik irriteerde me eraan hoe ze haar verhaal opschreef. Het is lastig uit te leggen, maar ze legde het op een bepaalde manier uit, waardoor ik het idee kreeg dat ik een kinderboek aan het lezen was. Zo eentje voor hele kleine kinderen aan wie je alles, maar dan ook echt álles moet uitleggen. En op sommige momenten had ik het idee dat ik een boek voor hele oude mensen aan het lezen was.
Ook was het soms heel onduidelijk over wie Johnson het nu had. Kamer 16 is geschreven vanuit het oogpunt van een alwetende verteller. Doordat Johnson vaak verwijswoorden zoals “hij” of “zij” gebruikt, is het dus vaak onduidelijk wie de “hij” of de “zij” is, wat best irritant kan zijn.

Net zoals in 13 enveloppen & 1 rugzak krijgt de hoofdpersoon zulke bizarre opdrachten! En ik vind het fantastisch! Hoe krijg je het voor elkaar om die opdrachten te bedenken? Dat vind ik leuk aan 13 enveloppen en Kamer 16: er komen bizarre personages en ongelooflijk grappige opdrachten in voor. Als dit Johnsons handelsmerk is, wil ik best wel wat vaker boeken van Johnson lezen. Je dag vrolijkt gewoon weer wat op als je over zulke rare opdrachten leest.

Ik vond het boek eerlijk gezegd een beetje saai. In het boek gebeurde niks spannends (dat is logisch, want het is een contemporary), en veel actie zat er ook niet in. En dat miste ik wel een beetje. De actie die dan in het boek voorkwam, kwam vrij laat. Misschien komt het ook wel een beetje doordat ik de afgelopen tijd veel thrillers heb gelezen, aangezien die vol zitten met spanning en actie.

En dan het einde! Geweldig!!! Het eindigt niet heel speciaal met een enorme plottwist, maar hoe ik me het einde voorstel is echt onder een soort van muziekje in een enorme vaart. Het is lastig uit te leggen, maar zo stel ik het me wel voor. En dat is een goed teken. Ook leuk dat het boek eindigt als eigenlijk alles goed is afgelopen, maar je je toch afvraagt hoe het verder zal gaan. Ik heb dan ook veel zin om het vervolg op Kamer 16 te lezen.

Conclusie

Zou ik het boek nog een keer lezen?
Nee, ik vond het boek simpelweg gewoon niet leuk genoeg en interessant genoeg om het nog een keer te lezen.  

Zou ik het boek aanraden?
Als je een enorme fan bent van contemporary, dan zou ik zeggen: lezen! Het is een erg leuk en grappig boek. Maar in principe zou ik het niet aanraden. Het is een oké boek, maar erg spannend of interessant was het niet.

Houd jij van contemporary boeken?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s