Recensie: Meisje vermist – Sophie McKenzie

Door: Veerle

Waarschuwing! Deze recensie kan spoilers bevatten voor eerdere delen uit de serie!

Meisje vermist

 


Oorspronkelijke titel:
Missing me
Titel: Meisje vermist
Serie: Vermist (#3)
Auteur: Sophie McKenzie
Vertaald door: Jeske Nelissen
Genre: Thriller, Mystery, Contemporary, Realistic Fiction, Young Adult
Gepubliceerd: 13 september 2012 (VK), april 2017 (NL)
Uitgeverij: Simon & Schuster (VK), Uitgeverij de Fontein (NL)
Pagina’s: 319
Bindwijze: Hardcover
Prijs: €14,99

Ik heb het eerste deel van de serie gelezen, en die vond ik fantastisch! Twee weken geleden heb ik in de recensie van Zusje vermist verteld wat ik ervan vond. Maar wat vind ik nou eigenlijk van het derde en laatste deel in de serie Vermist? Dat lees je in deze recensie.

Een bloedstollende zoektocht naar haar biologische vader brengt Madison in levensgevaar.

Wanneer Madison haar oudere zus Lauren bezoekt, onthult die dramatisch nieuws over hun biologische vader: hij was een anonieme spermadonor. Madison is vastbesloten de man op te sporen en al snel boekt ze resultaat. Maar wie is de man die ze vindt? Madison ontdekt een mysterieus netwerk van vermiste meisjes en geheime schuilplaatsen. Voordat ze het beseft, bevindt ze zich in groot gevaar en is er geen weg meer terug.

Mijn cijfer: 8,8/10
Pluspunten:

  • Leuk dat je het verhaal eens vanuit het oogpunt van Madison leest.
  • Leuk dat je aan het einde de ontmoeting tussen Madison en Wolf nog een keer door Wolfs oogpunt leest.
  • Hoewel het vrij laat spannend wordt, is het nog steeds mega-spannend!

Minpunten:

  • Ik kwam niet echt goed in het verhaal.
  • Het werd pas vrij laat écht spannend.
  • Jammer dat McKenzie in haar flaptekst al vertelt hoe het begin van het verhaal gaat.   

Wat ik erg leuk vind aan het boek, is dat je het verhaal vanuit het oogpunt van Madison leest. Madison is Laurens kleine zusje en is vaak betrokken geweest bij de dingen die Lauren in de vorige twee boeken zijn overkomen. Leuk is dat je nu ook leest wat deze gevaren met Madison hebben gedaan en wat ze zich er nog steeds van herinnert. Bovendien is het grappig dat je ziet hoe erg Madison tegen Lauren op kijkt en hoe graag Madison net zoals Lauren wil zijn.

Wat ik erg vervelend vond, is dat ik nogal lastig in het verhaal kon komen. Ik kan niet goed uitleggen waarom, ik kon gewoon niet in het verhaal komen. Waarschijnlijk omdat het vrij laat pas echt spannend werd. Het is je waarschijnlijk niet ontgaan dat ik bijna een maand over Meisje vermist heb gedaan. Nou, dat komt doordat ik zo lastig door het boek heen kwam. Vervelend.

Zoals ik eerder al noemde, werd het pas heel laat spannend. Maar dan ook echt heel laat. De laatste twintig, dertig bladzijden werd het pas spannend. En daar houd ik niet zo van. Dit is dan ook een van de redenen waarom ik niet zo makkelijk in het boek kwam en er bijna een maand over heb gedaan.
Wel is het zo dat, toen het eindelijk spannend werd, werd het ENORM MEGA SUPER DUPER HYPER NIET NORMAAL SPANNEND!!!! Ofwel: het was heel spannend. En niet zo’n beetje ook. Echt, ik kon de laatste paar hoofdstukken niet stoppen met lezen. En natuurlijk moest ik precies op het spannendste stuk zijn vlak voor de finale van Wie is de Mol? begon, dus ik moest helaas even stoppen met lezen (AAAARGH!). Maar zodra de finale was afgelopen, ben ik naar mijn kamer gegaan en heb ik het boek in één adem uitgelezen!

Wat ik wel jammer vond aan deze trilogie in het algemeen, was dat McKenzie in haar flaptekst eigenlijk al vertelde wat er in het begin van het boek zou gaan gebeuren. Dit was overigens vooral bij het tweede en derde deel van de trilogie. Dat vond ik persoonlijk erg jammer, want dat haalt de spanning van het begin weg. Je bent niet meer zo nieuwsgierig naar wat er gaat gebeuren, omdat je dat al weet dankzij de flaptekst.  

Ten slotte was er aan het einde van het boek, toen het verhaal was afgelopen, een stukje waarin je vanuit Wolfs oogpunt leest dat hij Madison ontmoet. Wolf is een vriend van Madison die ze aan het begin van het boek ontmoet. En dat stukje lees je nu dus, maar dan door Wolfs oogpunt. Dat is best grappig hoor, dat je leest hoe Wolf in het avontuur dat hij beleefde met Madison begon, maar voor mijn gevoel was het een beetje overbodig om het op te schrijven. Het voegde namelijk niks aan het verhaal toe. Het is niet zo dat je dingen in het boek opeens veel beter begrijpt. Dat had ik in ieder geval niet.

Conclusie

Zou je het boek nog een keer lezen?
Ik denk het niet, ik vond het irritant dat ik er zo lastig in kwam, want Meisje vermist had heel spannend kunnen zijn in het begin. Misschien dat ik hem nog wel een keer zou gaan lezen als ik de serie herlees, maar los denk ik niet.

Zou je het boek aanraden?
Ja, als je een fan bent van de Vermist-serie is het een leuk laatste boek van de serie. En als je de serie niet hebt gelezen, moet je dat echt doen!! Deze serie is zeker een aanrader! Lezen dus!

Heb jij de Vermist-trilogie gelezen? Zo ja, wat vond je ervan?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s