Duo recensie van Wat als… – Daniëlle Bakhuis

Door: Veerle en Celine

Ten eerste willen we even sorry zeggen. Sorry dat we vorige week niet hebben gepost! We hadden het beide erg druk met school… Omdat we vorige week niks hebben gepost, hier vandaag een duo recensie.

WhatsApp Image 2018-01-15 at 15.35.46

 

Titel: Wat als…
Auteur: Daniëlle Bakhuis
Genre: School
Gepubliceerd: 10 september 2013
Uitgeverij: Ploegsma
Pagina’s: 229
Bindwijze: Hardcover
Prijs: €15

Voor een opdracht van school moesten we een boek kiezen om te lezen en daar in een groepje over discussiëren in de klas. De voorwaarden: het boek moet in het Nederlands geschreven zijn en mag geen fantasy, detective, si-fi of thriller zijn. Ons groepje koos dit boek. We hebben het beiden net uitgelezen, dus leek het ons leuk om een duo recensie te schrijven. Lees gauw verder voor wat we ervan vonden!

‘Sorry?’ Zoë onderbreekt me. ‘Sorry?’ Ze proeft het woord in haar mond en besluit dan dat het het walgelijkste is dat ze ooit heeft gegeten. Zoete broodjes. Een laffe hap.
Op dat moment weet ik dat ik een fout heb gemaakt. Mijn sorry betekent niets voor haar. In haar gedachten heeft ze me al duizend keer sorry horen zeggen: te midden van een volle klas, vastgebonden aan een stoel en met een pistool tegen mijn hoofd. De sorry die ik nu wil zeggen maakt totaal geen indruk op haar.
Haar stem hapert kort. ‘Je dacht toch niet dat ik ook maar één seconde vergeten was?’

Jade heeft haar verleden als pester diep weggestopt in haar geheugen. Maar dat verandert als Zoë na jaren van afwezigheid weer terug op school is. Jade wil niets liever dan sorry zeggen en alles vergeten, maar daar denkt Zoë heel anders over. Dan vindt Jade een vervelend anoniem briefje in haar kluis. En nog een. En nog een…
Wat als sorry zeggen niet genoeg is?

Veerles cijfer: 8.5/10
Celines cijfer: 8/10

De pluspunten:

  • Leuk dat je niet door een ellenlang verhaal, maar door flashbacks erachter komt wat er is gebeurd tussen Jade en Zoë.
  • Het verhaal komt vrij snel op gang, vond Veerle.
  • Veerle HOUDT van de plottwist!
  • Het boek heeft een open einde.
  • Celine vindt de memoblaadjes een leuke toevoeging

De minpunten:

  • Er werd de hele tijd gepraat over het ex-vriendje van Jade, terwijl hij geen belangrijke rol heeft in het verhaal.
  • Het gaat minder over het pesten dan Veerle had verwacht.
  • Celine vond het verhaal juist traag op gang komen.

Veerle

Ik had veel verwachtingen van dit boek toen ik eraan begon. Zo had ik verwacht dat het boek een gesloten einde zou hebben: alles zou goed komen, Zoë en Jade zouden beste vriendinnen worden, Zoë zou Jade enorm gemeen terugpakken (te kijk zetten voor de hele klas, gemene foto’s ophangen, uitschelden, enzovoorts). Maar al na een paar hoofdstukken bleek dit niet het geval te zijn. Het begin ging over Wout, Wout, Wout en nog eens Wout: de ex van Jade die het op een wrede manier zou hebben uitgemaakt met haar. En toen pas begonnen de pesterijen, die niet zo groot en gemeen waren als verwacht.

Ik heb wel eens gehoord dat in films series en boeken alle personages er zijn met een reden. Om iets te laten zien, om iets te zeggen over de hoofdpersoon. Het maakt niet uit of het personage groot of klein is, als het maar een reden heeft. En dat heeft Wout niet. Het ex-vriendje van Jade wordt aan het begin genoemd, waar hij nog soort van een reden heeft. Hij laat zien waarom Jade’s zomer zo rottig was. Verder komt Wout opvallend vaak in beeld, dus je zou denken dat hij een belangrijke rol heeft, maar dat heeft hij niet. Hij maakt geen deel uit van de pesterijen en hij heeft niets te maken met wat tussen Zoë en Jade is gebeurd. In mijn mening kan het best zijn dat hij een kleine rol heeft om te laten zien dat Jade ook met ‘normale’ tienerstruggles te maken heeft, maar als hij niks met het onderwerp te maken heeft, is het ook niet nodig om hem zo een grote rol te geven.

Wat ik vooral leuk vind aan dit boek, zijn de flashbacks die eens in de drie à vier hoofdstukken plaatsvinden. Hierin ontdek je langzaam maar zeker wat Jade en haar vriendinnen Nikki en Babet in de brugklas allemaal hebben gedaan met Zoë. Het leuke hieraan vind ik dat er een bepaald soort vaart in het verhaal komt. Deze vaart zou er niet zijn als Jade het zou uitleggen. Door de flashbacks kom je te weten hoe de Jade van vier jaar geleden dacht over haar acties. Dit is beter dan een uitleg, want de uitleg zou je waarschijnlijk laten zien hoe de Jade van nu, vijf jaar na het gepest, erover denkt. Hier kom je sowieso al achter in het verhaal zelf: als ze naar de briefjes kijkt, als ze Zoë ziet, als ze terugdenkt aan haar acties of als ze het RIP-filmpje van vijf jaar geleden terugkijkt.

En dan, het laatste hoofdstuk van het boek wordt alles duidelijk. Dacht ik. Ik ga niet zeggen wat, want dan ben ik een spoiler, maar er is een enorme plottwist die in een van de laatste pagina’s van het boek bekend wordt. Ik hou hier echt van! Waarschijnlijk omdat ik er niet tegen kan als verhalen te voorspelbaar zijn. Dan is het spannende (en ook het leuke) van het verhaal al snel voorbij. Gelukkig is dit niet het geval bij Wat als…. Het boek heeft een plottwist en daarnaast een open einde. Open eindes vind ik ook wel leuk, maar soms kunnen ze heel irritant zijn. In dit geval is het een beetje van allebei. Het boek eindigt op een spannend moment, wat best irritant is omdat je zo graag wilt weten hoe het verder gaat, maar dat maakt het ook wel weer leuk. Urenlang fantaseren over hoe het verder zou gaan met Zoë, maar vooral of het goed gaat met Jade.

Celine

Toen ik net aan dit boek begon, had ik geen flauw idee welke kant het verhaal op zou gaan. De flaptekst was voor mij een beetje vaag, maar ik wilde het verhaal wel graag lezen.

Al na een paar hoofdstukken realiseerde ik dat het verhaal voor mij erg traag ging. Er gebeurde weinig, maar toch besloot ik door te gaan met lezen. Het was voor school, ik wilde ook aan de andere boeken van de bibliotheek beginnen en wie was schreef alle memoblaadjes?

Dat vind ik een erg leuke toevoeging. In het boek vindt de hoofdpersoon Jade namelijk een aantal dreigbriefjes. Deze briefjes zijn ook daadwerkelijk in het boek geplakt, zodat je ze ook kan openvouwen en lezen. Hierdoor word je echt in het verhaal gezogen. Het leuke aan die briefjes is ook dat ze allemaal beginnen met Wat als….

Wat ik ook erg positief vind aan het boek, is dat je door het verleden erachter komt wat er precies is gebeurd toen Jade Zoë pestte. Wat dacht Jade precies en waarom deed ze het? Het grootste deel van het boek lees je juist vanuit het heden. Je leest dat Jade spijt heeft, maar ook dat pesten consequenties heeft die niet altijd positief zijn. Dat is een erg goede les, wat mensen ervan kan weerhouden om te pesten.

Verder vond ik de personages af en toe iets over de top, maar over het algemeen waren ze wel erg realistisch. Dat vind ik heel knap gedaan. Zo kun je zien dat iedereen – ongeacht uiterlijk of karakter – een pester kan zijn. Dat vind ik persoonlijk best bizar.

Ook wist ik tijdens het lezen al dat ik het boek vier sterren/een acht zou geven. Ik vind het namelijk niet het beste boek dat er bestaat, maar het is wel echt waard voor een acht.

Maar in ieder boek zit iets negatiefs, en in dit boek helaas ook.

Want hoewel duidelijk wordt gemaakt dat je niet moet pesten, wordt er wel gedronken en gerookt. Nu is dat niet super erg en het is ook iets van het leven, maar je ziet dat brugklassers het doen, waarbij niet wordt gezegd dat het erg is. Eh, sorry hoor, maar als twaalf- dertienjarigen het doen, vraag ik mij toch af wat er is gebeurd. Op zulke jonge leeftijd doe je zulke dingen volgens mij niet en het gebeurt niet maar één keer, maar veel vaker!

Het einde kwam voor mij ook als een verrassing. Ik had echt zo van, huh? Ik had er wel eens aan gedacht als mogelijkheid, maar niet dat het echt zo zou zijn.

Het kwam heel hard binnen en dat mensen zo verschrikkelijk kunnen zijn (oké, Jade was in de brugklas ook vreselijk, maar dit was toch wel nóg erger!)!

Maar het eerste wat ik echt dacht toen ik het uit had, was toch wel dat ik verbaasd was dat het zo’n sterk boek zou zijn. Tjonge! Dat had ik dus echt niet verwacht.

Maar mijn favoriete boek is het niet geworden (dat is Wonder nog altijd ;)), hoewel ik wel erg benieuwd ben naar De Eliminatie, een ander boek van Daniëlle Bakhuis. Die lijkt mij erg spannend en ook best wel filosofisch, wat ik erg leuk vind.

Conclusie

Veerle

Zou ik Wat als… nog een keer lezen?
Ik denk het niet, want zo een leuk boek vond ik het nou ook weer niet. Heel misschien dat ik het over een paar jaar nog eens wil lezen, maar dat denk ik niet.

Zou ik het aanraden?
Niet zo snel. Maar voor een opdracht voor school is dit een prima boek.

Celine

Zou ik het nog een keer lezen?
Nee niet per se, want er zit niet echt iets in dat ik graag nog een keer zou willen beleven.

Zou ik het aanraden?
Mocht je eenzelfde opdracht hebben gekregen als wij, is dit een goede aanrader en als je meer over pesten wil lezen.

Advertenties

One comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s